tangoteam, 24 mei 2011
Nederland Maarssen 16°

Van Gallup naar Maarssen

Na een heerlijke nacht in het hotel, vertrokken we op ons gemak richting Albuquerque met de Interstate 20. Het is een saaie boel op de interstate, behalve toen we toeterend werden ingehaald door een vrachtwagen, waarvan de bijrijder uit het raam hing en Argentina riep. Hij zwaaide met een argentijns vlaggetje. Wij natuurlijk helemaal enthousiast terug zwaaien en beide duimen omhoog. Hij had waarschijnlijk onze routa 40 sticker gezien. Ten zuid oosten van Albuquerque vonden we weer een camping in Manzano State park. Weer heerlijk rustig maar geen douches. Tot onze verrassing reed er een spaanse auto het plekje tegenover ons op, en een vrouw kwam enthousiast op ons aflopen, of wij nederlanders waren. Zij was een belgische, getrouwd met een spanjaard Ze hadden een heel schattige caravan gekocht in Texas, een Casita. Deze hadden wij allang eens willen zien, dus dit was onze kans. Zij blijven 4 jaar in de USA rondreizen. Ze hebben een visum voor 10 jaar, maar moeten wel elke 6 maanden de grens even over. Dat geldt alleen voor hun, niet voor de auto/caravan. We zijn weer heel wat te weten gekomen wat de mogelijkheden zijn, om zelf iets te kopen in de US.
Van de camping reden we via Mountain Air verder. In Mountain Air vonden we een geweldig (koffie)tentje. Het was ingericht als een huiskamer met allemaal spullen uit grootmoeders tijd. Ze hadden verrukkelijke koffie en home made pies. Zelfs het toilet was met veel aandacht ingericht met leuke oude spulletjes. Er zaten ook veel stamgasten die elkaar allemaal kenden. Kortom; a home away from home. Vanaf nu rijden we de vlakte in. Allemaal droog gras met een klein beetje hoogteverschil. We hadden niet in de gaten dat de speedlimit van 65 naar 55 was veranderd, en ja, we werden aangehouden door de politie. Giel hield een mooi verhaal dat hij niet in de gaten had dat hij zo hard reed, omdat onze snelheidsmeter in km staat. Kortom, er is ons een flinke boete onthouden. We kwamen ervan af met een mondelinge waarschuwing. Heel sympathiek van de New Mexico State Police. We sliepen in het Oasis State park, vlak voor de grens met Texas. Daar ontmoetten we een aardig stel uit Seatle, een van onze bestemmingen in de toekomst. Ze hebben ons allerlei nuttige info gegeven over Seatle, maar ook over allerlei andere staten. Thanks Jill and Jill. In de State Parks kom je een heel ander slag mensen tegen dan op de RV campings. Het zijn natuurliefhebbers, die geen behoefte hebben aan luxe. OSM . We merken dat dit stukje reizen door de US ons heel veel leert over het reizen door dit land.
Nu rijden we door het platte grasland van Texas. We zien enorme boerderijen met duizenden koeien. Je ruikt ze voor dat je ze ziet. Tijdens de rit veranderde het landschap langzaam naar gras met kleine bomen. Het wordt ook steeds meer een cowboy land. Grote pickup trucks met dubbel lucht achter.
Aangezien in het weekend de campings van de State Parks vaak vol zijn blijven we vrijdag en zaterdag in het Abilane state Park. Er is bijna niemand, je hebt het idee dat je hele park voor jezelf hebt. Giel staat oog in oog met een enorm hert op zijn ochtend wandeling. Ook de rode kardinaal (vogel)laat zich volop zien. We houden een luie zaterdag met lezen en een wandeling. Zondag rijden we naar Austin en slapen we in het Mc Kinney State Park. Onderweg lunchen we bij Giovanni’s restaurant en eten we een heerlijke visschotel met een saus, waar ik me vingers bij op at. Het was een Motherday’s special, dat kwam goed uit. Ik heb in maanden niet zo lekker gegeten. We koken al heel lang niet meer zelf, omdat we onderweg steeds warm eten en dan s’avonds een licht maaltje. Dat bevalt ons nog steeds prima.
De campings worden wel steeds duurder, maar de douches blijven geweldig, heerlijk warm en een goed harde straal. Het is veel warmer gewordenen de nachten koelen niet meer zo af, maar dat houden we nog wel even vol. Ik kan mijn dikke fleece vest weer opbergen.
Op dit moment zitten we in een gezellig tentje koffie te drinken in het plaatsje Giddings. Giel zit bij de kapper. Je hebt hier langs de doorgaande wegen veel orginele, persoonlijk eettentjes. Erg leuk om uit te proberen. Texas is in deze hoek mooi groen met veel bomen, soms een parklandschap. Langs de weg staan af en toe van die prachtige witte houten huizen met grote veranda’s en mooie oude bomen in de tuin. Ik ben helemaal weg van die huizen.
Vandaag rijden we naar Houston. Dan hebben we morgen de hele dag de tijd om nog een bosmaaier te kopen en de auto klaar te maken voor de verscheping. 11 mei brengen we de auto naar de container en stappen wij s’middags in het vliegtuig. We vliegen IPB, dus duim allemaal maar dat het lukt. Langzamerhand loopt deze vlucht ook vol, maar de dagen daarna zijn de vluchten overbooked. Nu maar hopen op een stelletje “no-shows”.
Ik verheug me enorm om weer thuis te zijn en de kinderen en vrienden en familie weer in levende lijve te zien. Het leuke van reizen is het thuiskomen, zo voel ik dat ook.
Inmiddels zijn we al bijna twee weken thuis. We hebben een fantastische terugvlucht gehad met onze eigen KLM. We reisden in de business class, en de stewardessen hebben ons heerlijk verwend met alles wat deze klasse te bieden heeft.
Ik ben zo in beslag genomen door alle “weer thuis zijn” zaken dat ik niet meer aan de site toekwam. Het was wel wennen, ik wist niet eens meer waar de borden stonden. Langzamerhand voelt het weer vertrouwd aan. Het meeste geniet ik van mijn eigen bed, ons eigen sanitair en de wasmachine. Na zes maanden reizen met al je kleren in een koffer valt ons nu op hoeveel kleren we hebben. Voorlopig heb ik niets nodig, hoewel ik wel een nieuwe spijkerbroek gekocht heb, ha, ha.
Ik zal onze reis besluiten met nog een aflevering met de beloofde foto’s van Giel.

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl